Informacje ogólne

Drukuj

CIECZE DO OBRÓBKI ELEKTROEROZYJNEJ

Materiały trudne do obróbki klasycznej obrabia się między innymi meto­dami elektroerozyjnymi:

a)              elektroiskrową,

b)             anodowo-mechaniczną,

c)              elektrokontaktową.

Obróbka elektroiskrową polega na usuwaniu metalu za pomocą iskrowych wyładowań elektrycznych wytwarzanych między elektrodą roboczą a obrabia­nym elementem, będącym drugą elektrodą (rys. 1). Odbywa się to w cieczy, która musi być dobrym dielektrykiem, o dobrych własnościach dejonizacyjnych. Wymagana jest jak najwyższa temperatura zapłonu. Stosuje się lekkie destylaty olejowe zbliżone do oleju transformatorowego, oleju napędowego lub nafty świetlnej, rafinowane i uszlachetnione innymi dodatkami. Według klasyfikacji ISO są to ciecze zaliczane do grupy MHA.


image001


 

Rys. 1.   Drążenie metodą elektroerozyjną (l - elektroda robocza. 2 - obrabiany przedmiot, 3 - ciecz obróbkowa - dielektryczna, 4 - generator impulsów)

 


Obróbka anodowo-mechaniczna z kolei przebiega w cieczy elektrolitycznej, w warunkach kontrolowanej korozji elektrochemicznej. Materiał obrabiany jest anodą (ulega roztwarzaniu korozyjnemu), narzędzie katodą. Narzędzie (tu piła) inicjuje obróbkę, następnie ustala się pewną szybkość roztwarzania korozyjnego i wtedy narzędzie mechanicznie usuwa jedynie ze strefy cięcia produkty korozji. Jako ciecze elektrolityczne do tego rodzaju obróbki stosuje się roztwory szkła wodnego, roztwory soli nieorganicznych, a nawet wodę.

image002

Rys. 2. Idea anodowo-mechanicznego cięcia wałka


| + -
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.